sobota, 31 marca 2012

Psotna małpka




Autor: Agnieszka Frączek
Tytuł: Psoty małpki
Wydawnictwo: Wilga
Liczba stron: 20

Pierwsze, co rzuca się w oczy, to duży format książki. Niewątpliwie jest to duży atut tej publikacji. Dzięki czemu ilustracje są większe i widoczna jest większa liczba szczegółów. Tym razem Agnieszka Frączek zabiera najmłodszych w podróż z małpką Zuzią. Jeśli jesteście ciekawi, jakie przygody ja spotkają, to koniecznie zajrzyjcie. Zdradzę tylko kilka faktów.

Małpka nazywa się Zuzia, jednak jej przyjaciele uważają, że powinna się nazywać Gagatka, Heca albo Psotka, gdyż nieustannie psoci. Tak to już jest z figlarnymi małpkami. W poniedziałek postanowiła zrobić swoim przyjaciołom żart i schowała się w dziupli, a potem krzyczała i prosiła o pomoc. Oczywiście przyjaciele ruszyli jej z pomocą. Pierwszy zjawił się wąż, którego Zuzia bardzo przestraszyła. Ze strachu wąż zawiązał się w supeł i pół dnia nie mógł się rozplątać. We wtorek natomiast Zuzia bawiła się ze znajomymi w berka, lecz po pewnym czasie zabawa ta ją wielce znudziła, postanowiła więc ukryć się na polance i od czasu do czasu pokrzykiwała, że coś złapało ją za nogę. Na ratunek ruszył lew, który nie mógł przeskoczyć krzaków, a to doprowadziło, że pokuł się strasznie. Na całym ciele miał powbijanych mnóstwo maleńkich kolców. A nasza nieznośna małpka tylko pękała ze śmiechu. Sami jednak przyznacie, że to śmieszne nie było. A co się wydarzyło w środę, czwartek i piątek? Musicie koniecznie przeczytać. Powiem tylko, że Zuzia rozbrykała się jeszcze bardziej i jeden psikus dziennie już jej nie wystarczał. Możecie więc sobie wyobrazić, co się działo. Ale pewnego razu małpka rzeczywiście wpadła w tarapaty i utknęła w błocie, jednak jej przyjaciele myśleli, że to kolejny żart. Jeśli jesteście ciekawi, jak zakończy się cała przygoda?

Cała historyjka jest napisana prostym i plastycznym językiem. Dodatkowym plusem książki są kolorowo ilustracje uzupełnione np.: futerkiem na brzuchu małpki czy błyszczące folie. A na samym końcu znajduje się trójwymiarowy obrazek z małpką. Polecam książkę tym dużym i tym małym.

piątek, 30 marca 2012

Inny świat





Autor: Aneta Rzepka
Tytuł: Świat w pastelach Ingi
Wydawnictwo: Replika
Rok wydania: 2012
Format: 130 mm x 200 mm
Okładka: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 328
ISBN: 978-83-76741-61-1
Kategoria: literatura polska


Lubię być miło zaskakiwana przez polską literaturę, a właściwie przez każdą książkę, po którą sięgam z lekką dozą niepewności i niezdecydowania. Tak było i w tym przypadku. Zafascynował mnie tytuł, szczególnie słowo w pastelach. Cieszę się, że stać było pisarkę na synonim, bo nie zniosłabym kolejnych słów typu barw lub kolorów. Aneta Rzepka naprawdę mnie ujęła swoją powieścią. Zadebiutowała nie tak dawno, bo w 2010 roku powieścią Tohańska branka, a już rok później wydała kolejną powieść Na strunach marzeń. Z autorką mimo wszystko zetknęłam się dopiero pierwszy raz, ale ani trochę nie żałuję tego spotkania. Aneta Rzepka mieszka na co dzień w Warszawie. Studiowała filologię polską na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Z wykształcenia historyk literatury polskiej i teatrolog. Muszę przyznać, że w notce o autorce nie było informacji z iloma zwierzętami mieszka. Szczerze się zasmuciłam . Jeśli czegoś tylko się dowiem, to uzupełnię lukę.

Spodobali mi się bohaterowie ksiązki, których losy powoli się zazębiały i nachodziły i przenikały się nawzajem. Bardzo lubię w literaturze takie nieprawdopodobieństwo, oczywiście w granicach normy. Główna bohaterka Gabriela Stolarska jest nauczycielką polskiego. Kolejny plus, mam słabość do nauczycieli. Jest osobą lubianą i szanowaną, a przede wszystkim potrafi nawiązać z uczniami dobry kontakt, który opiera się na twardych i sprawiedliwych zasadach oraz życzliwym uśmiechu. Gabriela jest całkowitym przeciwieństwem dyrektor szkoły Krystyny Wojdas, która rządzi twardą ręką. Jest postrachem całej szkoły, nic więc dziwnego, że nosi ksywkę Żyła. Jednak pod maską stanowczości kryje się wrażliwa i czuła osoba. Jednak o tym trochę później. Chciałabym się zająć najpierw naszą główną bohaterką - Gabrysią. Pewnie nie raz z każdy z nas chciał zajrzeć do domu sąsiadów i podpatrywać ich, posłuchać o czym rozmawiają, co oglądają, jakie książki czytają. Taka zwykła i naturalna ciekawość w niektórych z nas siedzi. Zaglądając do życia Gabrysi bardzo szybko przekonamy się, że nie wszyscy czują ciepło domowego ogniska. Gabriela żyje w od kilku lat w małżeństwie, które ją niszczy. Ma męża Michała i wspaniałą córkę Dominikę. Wydawać, by się mogło, że jest spełnioną i zadowoloną kobietą. Jednak zagłębiając się w lekturze dowiadujemy się, że jej wewnętrzna radość już dawno została stłamszona przez męża, który chwilami nie panuje nad słowami. Bohaterka czuje niańką, sprzątaczką, praczką, ale już dawno zapomniała, co to znaczy czuć się kobieco i uśmiechem na twarzy rozpoczynać nowy dzień. Michał to typowy mężczyzna egoista, który spędza czas na przeglądaniu ulotek i przeskakiwaniu po kanałach w telewizorze. Jedyną jego zaletą jest to, że pracuje. Jednak skoro pracuje, to może być zmęczony i według niego nie musi nic więcej robić. Wystarczy, że utrzymuje rodzinę. Nie liczy się z potrzebami żony, którą traktuje przedmiotowo. Zagubiona Gabrysia z początku nie uświadamia sobie, że mieszka pod jednym dachem z tyranem, który potrafi wydzwaniać do niej non stop jeśli tylko spóźnia się z pracy. Zakłada więc bloga w Internecie, potrzebuje osoby, która z zewnątrz spojrzy na jej problemy, osoby, z którą będzie mogła szczerze porozmawiać. Nikt_Ważny staje się w krótkim czasie bliską jej osobą. Pisze pod pseudonimem Inga. Jak była małą dziewczynką, to wymyśliła sobie przyjaciółkę właśnie o takim imieniu. Często o nim myśli i z niecierpliwością oczekuje na wiadomości od niego. Tajemniczy gość uświadamia jej w jakim toksycznym związku tkwi. Oprócz życia internetowego, toczy się także rzeczywistość. Gabriela zostaje wezwana do dyrektor Wojdas. Z drżącymi rękami idzie do niej jak na stracenie. Krystyna Wojdas proponuje Gabrysi prowadzenie kółka teatralnego. Trudno jej było odmówić, więc przyjęła propozycję. Zawsze chciała działać i rozwijać się artystycznie, więc takie kółko sprawi, że będzie mogła się wykazać swoja kreatywnością. Na pierwsze zajęcia przychodzi trochę przed czasem włącza muzykę. Daje się ponieść emocjom i zaczyna tańczyć. Nie wie jednak, że ktoś jej się przygląda. Tym kimś jest Paweł, stażysta. Proponuje Gabrysi udział w kursie tańca u jego znajomego w zamian za pomoc w prowadzeniu kółka teatralnego. Z miłym zaskoczeniem Gabrysia przyjmuje propozycję. Będzie miała czas tylko dla siebie. Drogi Pawła i Gabrysi trochę zaczynają się przeplatać. Jadą razem na wycieczkę z klasą. Z początku nie rozumieją uczuć, które między nimi powoli się rodzą. W końcu Gabrysia jest mężatką. Nie powinnam zdradzać więcej szczegółów. Poczytacie, zobaczycie.

Oprócz wątku Gabrysi mamy też wątki równie ważne i ciekawe. Jednym z nich jest historia Janka, dozorcy szkolnego. Jest sympatycznym starszym panem, który jednak cierpi, gdyż przez swoja głupotę i dumę stracił kontakt z jedyną córką Renią. Jednak los znów pozwoli im się spotkać i duma w nich obojgu usunie się na drugi plan. Janka bardzo często odwiedza chłopiec Mateusz. Jak się potem okazuje jego rodzice borykają się z problemem alkoholowym. Gabrysia postanawia pomóc chłopcu, a Janek proponuje, by udała się do Krystyny. Gabriela jednak uważa, że dyrektor jest nieczułą osobą i może za bardzo rozdmuchać całą sprawę. Janek jednak mówi Krystynie o całej sprawie. Zresztą są dobrymi przyjaciółmi od wielu lat. To właśnie Janek sprowadza Irka, dawną miłość Krystyny, który opiekuje się nią po zawale serca.

Historia opowiedziana z wielka czułością i wrażliwością. Niezwykle plastyczny język, a jednocześnie taki prosty i konkretny. Doskonale skonstruowani bohaterowie wydaja się nam bardzo bliscy i przede wszystkim prawdziwi. Ukazane są ich zalety ale także wady. Nie są prostymi i wyidealizowanymi postaciami. Bardzo podobało mi się przemieszanie narracji, trochę pierwszoosobowej trochę trzecioosobowej. Płynne przejścia między nimi sprawiały, że przez całą powieść przechodzi się gładko. Nie ma żadnych zgrzytów, co często zdarza się w takich przypadkach. Pomysł na książkę może nie jest oryginalny i wyszukany, ale opowiedziany jest z lekkością i bez zbędnego patosu. Polecam szczerze na krótkie wiosenne poranki.

czwartek, 29 marca 2012

Zwierzęta świata




Autor: Urszula Kozłowska
Tytuł: Podróżnik Gucio poznaje. Zwierzęta świata.
Wydawnictwo: Wilga
Liczba stron: 8


Każdy z nas lubi podróże małe i duże. Dzieci poznają świat i są spragnieni wciąż nowych doznań. Pierwsze zabawy z dzieckiem często polegająca naśladowaniu głosów zwierząt. Zaczynamy standardowo od kotka, pieska, świnki. I m dalej w las tym… trudniej. Książka ta wychodzi naprzeciw oczekiwaniom dzieci i ich rodziców.

Podróżnik Gucio wyrusza w pełną przygód wyprawna sawannę. Gucio, mimo że nie każdy może w to uwierzyć, zna mowę zwierząt. A skąd? Z wypraw po świecie. Na sawannie Gucio rozmawiał z lwem, który opowiadał mu o lwicy i lwiątkach. A co robi lew? Lew ryczy. Po przeczytaniu tego zdania można nacisnąć przycisk, który dość realistycznie zaprezentuje nam ryk lwa. Z małpą Gucio huśta się na linach i słucha opowieści o bananach, daktylach. jeśli chcecie nauczyć dziecko małpiego języka, to przycisk dźwiękowy na pewno im w tym pomoże. Do rozmowy ze słoniem Gucio się przygotowuje i zakupuje trąbkę sklepie. I już po czterech kwadransach słoń nauczył Gucia trąbić. Język słoniowy wcale nie jest trudny, uwierzcie. Wilk wyje i Gucio nie ma żadnego problemu z nauką wilczego języka.

Kiedy przemierza dalekie kraje,
nowe zwierzęta ciągle poznaje,
ich językami uczy się władać.
Wszak… z przyjaciółmi miło pogadać.

Po raz kolejny Urszula Kozłowska ze smakiem dużym poczuciem humoru tworzy rymowane wierszyki, które zachwycą młodego czytelnika. Obcowanie z naturą wcale nie musi być trudne, wystarczy nauczyć się kilku zwierzęcych języków. Duży format książki niewątpliwie przyciąga wzrok. Do tego sztywne strony i barwne ilustracje tworzą spójną i przemyślaną całość. Warto czytać.

wtorek, 27 marca 2012

Kot, myszy i wielki supermarket




Autor: Danuta Parlak
Tytuł: Pan Mruczek i mysia rodzina.
Wydawnictwo: Bis
Liczba stron: 60

Już sam tytuł zapowiada niesłychaną historię. Kto to widział, żeby kot pomagał mysiej rodzinie. Mam słabość do kotów, do tych rzeczywistych i tych występujących w literaturze. Danuta Parlak stworzyła historię, która trzyma w napięciu i ukazuje, czym tak naprawdę jest prawdziwa przyjaźń.

Z dziada pradziada, z myszy pramyszy antykwariat przy jednej z ulic prowadzących do rynku, zamieszkiwała Mysia Rodzina. Wśród stosów książek, starych map, czasopism wychowywały się kolejne pokolenia mysz. Myszy antykwaryczne były niezwykle mądre i oczytane i lubiły spędzać wieczory na dyskusjach, które pełne były trudnych zwrotów. Myszy domowe wypowiadały się o swoich kuzynach niezbyt pochlebnie. Sądziły, że myszy antykwaryczne same niewiele rozumieją z tych słów. Zresztą myszy mieszkające w antykwariacie nosiły dość ekscentryczne imiona: Encyklopedia, Katoda, Potencjometr, Rododendron, Metafora. Kiedy jedna z myszy postanowiła nazwać swoja córkę Seneka, podniosły się głosy, że to imię stosowniejsze dla chłopca, jednak jak mysia mama postanowiła, tak też się stało. I tutaj w końcu poznajemy główną bohaterkę całego zamieszania, Konstrukcję, która uwielbiała literaturę podróżniczą. Pewnego razu przy podwieczorku Konstrukcja przedstawiła rodzinie swojego wybranka z Supermarketu. Pan Mysz, zdziwił się bardzo, gdyż myszy antykwaryczne takich znajomości raczej nie zawierały. Myszy podróżowały, ale zwykle do innych bibliotek lub antykwariatów. Więc gdzie i jak Konstrukcja poznała mysz z Supermarketu? Wybranek Konstrukcji był dobrze wychowany, ukłonił się rodzicom a Panią Mysz obdarował kawałkiem sera. Konstrukcja powiedziała, że jej wybranek nazywa się Winter Fresk ( ciekawe dlaczego taka nazwa? z czymś Wam się kojarzy?), ale znajomi mówią na niego po prostu Łynter. Pan Mysz, żeby się przekonać, czy rzeczywiście w takim Supermarkecie jest wszystko, udał się tam wraz z Łynterem. Kiedy wrócił nie chciał o niczym opowiadać, myszątkom rozdał łakocie i czekał aż zasną. Kiedy zasnęły zaczął opowiadać i niestety ze smutkiem stwierdził, że książki to najmniejszy dział w Supermarkecie. A najgorsze w tym, że książki sprzedają na wagę. Ta informacja wywołała oburzenie, bo jak można kupować ksiązki na wagę, kto to widział? Mimo wszystko rodzice przystali na wybór córki, bo widzieli jak bardzo się kochają. Wesele odbyło w Supermarkecie. Na nową drogę życia otrzymali od rodziców kufer pełen książek. Rodzina Konstrukcji bardzo szybko się powiększyła, co wywołało ogromną radość. Jednak potem wieści z Supermarketu przestały napływać. Nadszedł jednak dzień, w którym Łynter odwiedził rodzinę w antykwariacie. Oświadczył, że Konstrukcja bardzo urosła i jest już tak wielka jak Pan Mruczek. Widać życie w Supermarkecie wpłynęło korzystnie na figurę Konstrukcji. Pan Mruczek także zamieszkiwał półki w Antykwariacie, wolał przesypiać całe dnie niż uganiać się za myszami. Łynter zaczął opowiadać jak zachwycona Supermarketem była Konstrukcja, wszystkiego chciała spróbować. Była tak duża, że nie mieściła się w norce, więc zamieszkałą w pudełku po butach, jednak ono tez okazało się za małe. Była już tak duża, że pracownicy Supermarketu ją zauważyli i zastawili na nią pułapkę. Kierownik sklepu kazał umieścić wielką mysz w klatce i postawić ją na widoku, by wszyscy mogli ją widzieć. Można się tylko domyślić, jak biedna Konstrukcja się czuje. Dzieci rzucają w nią cukierkami i chrupkami, nakrętkami od napojów, a kiedyś ktoś przylepił jej gumę do ogona. Pan Mysz od razu rzuca hasło, żeby uwolnić córkę. Łynter tłumaczy, że już próbował, ale nie dał rady. Rodzice wciąż nie mogli uwierzyć, dlaczego Konstrukcja, aż tak urosła, a Łynter wciąż był taki sam. Postanowili się więc udać do lekarza po poradę. Mysz Doktor założył Konstrukcji kartę choroby, zadał kilka pytań i wysłuchał relacji Łyntera. Mądry lekarz powiedział, że konieczna jest po prostu ścisła dieta: woda i sucharki. Dwa tygodnie powinny wystarczyć, żeby wróciła do dawnej formy. Niestety dieta nic nie pomogła Konstrukcji, która stawała się coraz bardziej smutna i przygnębiona. Następnie rodzice udali się na konsultacje do Profesora, który stwierdził, że przyczyną nabrania wagi była zmiana środowiska i po prostu za dużo jedzenia.

Nie będę jednak moi drodzy, zdradzała Wam dalszych szczegółów. Mam nadzieję, że sięgniecie chętnie po tę pozycję i zapoznacie się z nią. Opowieść napisana jest prostym i zrozumiałym językiem, choć niektóre słowa mogą sprawić kłopoty, ale od czego są rodzice, którzy mogą wszystko wyjaśnić. Bardzo ciekawa fabuła, która na każdym kroku zaskakuje czytelnika. Do tego bogato ilustrowana i mamy książkę idealną na pochmurne dni. Polecam.

sobota, 24 marca 2012

Zło konieczne




Autor: Alex Kava
Tytuł: Zło konieczne
Wydawnictwo: Mira
Liczba stron: 416

Nie wiem dlaczego, ale jakoś zawsze ciągnie mnie kolejnych powieści autorki Alex Kavy. Tym razem jednak pisarka zaintrygowała mnie jeszcze bardziej, gdyż tym razem do ostatniej chwili nie mogliśmy zdemaskować sprawcy. We wcześniejszych powieściach nasze domysły przeważnie się sprawdzały. Tym razem naprawdę czułam się mile zaskoczona, albo po prostu miałam zły dzień i nie czytałam z wielkim skupieniem. W każdym razie mogę Wam powiedzieć, że jeśli sięgnięcie po tę książkę, to nuda Wam nie groźna. Aby Was zachęcić napiszę krótko o fabule.

Tym razem agentka Maggie O’Dell będzie musiała zmierzyć się z kolejną trudną i zawikłaną sprawą, jednak jej rozwiązanie wcale nie będzie łatwe. Ameryką tym razem wstrząsa seria bestialskich mordów na księżach. Muszę przyznać, że temat ciekawy. Wszyscy zamordowani, jak się okazuje, byli zamieszani w pedofilię. Kto jest mordercą i dlaczego ktoś sam na własną rękę wymierza sprawiedliwość? Rozwiązanie zagadki wcale nie jest oczywiste, jednak by to zrobić agentka zawiera porozumienie z księdzem Kellerem, któremu kiedyś próbowała udowodnić winę. Wybór jakiego dokonała jest dla niej złem koniecznym. Keller ofiaruje swoja pomoc w schwytaniu mordercy, więc Maggie O’Dell nie ma wyjścia i musi przystać na jego warunki.

Oprócz tego agentka zajmuje się także inną sprawą. W Waszyngtonie dochodzi do kilku morderstw dokonanych na kobietach. Morderstwa są jednak bardzo makabryczne, kobietą zostaje ucięta głowa. Te dwie sprawy, jak się można spodziewać, łączą się. Maggie próbuje więc z pomocą detektywa Pakuli rozwikłać zagadki. Nieoczekiwanie dowiadujemy się, że w serię morderstw młodych kobiet zamieszana jest przyjaciółka agentki Gwen. Co ma wspólnego z tymi morderstwami? Bardzo wiele pytań pojawia się w czasie czytania, co sprawia, że chcemy jak najszybciej poznać zakończenie.

Fabuła jak zawsze trzyma w napięciu i jest to dla mnie w tym przypadku najważniejsze. Nie lubię książek, które są nużące i na siłę spowalniają akcję. Główna bohaterka jest silną osobowością, którą polubiłam od samego początku. Jak zawsze stara się za wszelka cenę rozwiązać zagadki, zawsze staje po stronie pokrzywdzonych. Zakończenie jest kwintesencją całej powieści. Język prosty i nieskomplikowany. Doskonałe opisy umożliwiają czytelnikowi lepsze wyobrażenie o wszystkich zaistniałych sytuacjach. Polecam!

środa, 21 marca 2012

Gdzie szukać rozumu?





Autor: Wojciech Witkowski
Tytuł: Po rozum do głowy
Wydawnictwo: Bis
Liczba stron: 32

Wojciech Witkowski zauroczył mnie swoją opowieścią. Zabawna i pouczają historia o dwóch owcach zachwyci każdego młodego czytelnika. Zapraszam więc do lektury.

Jednymi z bohaterek są koza Melania Meczyńska i owca Beata Beczyńska. Już ich imiona są niezwykle zabawne i sprawiają, że mamy ochotę poznać, co też takie spotkało te dwie sympatyczne bohaterki. Melania przez całą swoją młodość marzyła o tym, żeby… zjeść swojej gospodyni miotłę (dziwne marzenie  ). Udało jej się spełnić to marzenie, a potem doszła do wniosku, że czas najwyższy się ustatkować i urodziła córeczkę. Nazwała ją Anie i była bardzo śliczna, zresztą jak wszystkie córeczki wszystkich mam. Skąd ja to znam. Owca Beata miała jednak zupełnie inny cel, inne marzenie. Nie podobało jej się własne imię i chciała, żeby wszyscy mówili do niej Beatrycze. Stało się tak jak chciała i pewien baran Benedykt, zresztą niezwykle przystojny, tak ją nazywał. Urodziła im się także prześliczna córeczka, którą nazwali Anibe. Obie prześliczne dziewczynki bardzo się zaprzyjaźniły i całymi dniami fikały po łące, bodły się, często stały nad lustrem wody i meczały, i beczały. Dzieciństwo upływało im beztrosko. Jednak nigdy nie może być ciągle tak pięknie. Nadszedł dzień szkoły. Na pytanie nauczyciela, czy coś potrafią, odpowiedziały ani me, ani be. Nauczyciel mówi, że jeśli będą w szkole pilne i uważne, to bardzo szybko się nauczą. Mądry nauczyciel zaczął opowiadać, co każda owca i koza powinna wiedzieć. A to, ile listków ma koniczyna i co zrobić, jeśli przypadkiem znajdzie się czterolistną, a to, które zioła są dobre na ból brzucha, a które na swędzenie za uchem. Sami przyznacie, że nauki przed naszymi bohaterkami wiele. One jednak nie bardzo się tym przejmowały i trącały się czołami, przebierały nóżkami, a nawet patrzyły na przelatujące ptaki. W końcu puściły się galopem za paziem królowej, bo to w końcu bardzo rzadki motyl. Cóż miał począć nauczyciel? Ściągnął jedynie okulary, bo jak tu patrzeć na takie głuptaski, i kazał im wracać do domu i wrócić dopiero, jak nabiorą rozumu. Anime i Anibe zawstydziły się okropnie, z tego wszystkiego aż zarumieniła im się sierść. Anibe zaczęła płakać, bo jak tu teraz pokazać się mamie? Anime jednak ją pocieszyła. Wystarczy, że nabiorą rozumu i wrócą do szkoły. Anibe od razu się ucieszyła i wykrzyknęła, że nabiorą tego rozumu ile się tylko da. No tak, wszystko wydaje się być proste, ale gdzie szukać tego rozumu? Ruszyły więc w świat… Jeśli jesteście ciekawi, czy przyjaciółkom udało się znaleźć rozum i jakie przygody napotkały, to koniecznie przeczytajcie.

Niezwykle zabawna opowieść napisana pięknym językiem. Duża czcionka ułatwia samodzielne czytanie, a kolorowe ilustracje dodatkowo pobudzają wyobraźnię małego czytelnika. Warto przeczytać.

wtorek, 20 marca 2012

Lemoniadowy ząb


Autor: Renata Piątkowska
Tytuł: Lemoniadowy ząb
Wydawnictwo: Bis
Liczba stron: 32

Renata Piątkowska jest jedną z moich ulubionych autorek książek dla dzieci. Zawsze ma wspaniałe pomysły na ciekawą lekturę dla dzieci. Jeszcze nigdy się nie zawiodłam. Niezwykle mądre i pouczające opowieści zachęcają do samodzielnego czytania. Jednak ja lubię osobiście czytać dzieciom, bo czerpię z tego ogromną radość. Dziś chciałabym Wam przedstawić historię o mlecznym zębie. Nie myślcie, że wszystko wydaje się takie proste.

Zęby mleczne mają to do siebie, że po pewnym czasie ruszają się i wypadają, by zrobić miejsce dla zębów stałych. Jednak ruszający się ząb może sprawić problemy, jak z takim zębem obgryzać paznokcie, żuć gumę albo schrupać landrynkę? Z takim problemem boryka się Marcinek. Jego ząb już od kilku dni nie mógł się zdecydować, czy chce pozostać w buzi, czy wypaść. Pewnego razu jego młodszy brat Rysiek, poprosił go, żeby otworzył mu tubkę z klejem, z którą nie mógł sobie poradzić. Marcinek od razu złapał zakrętkę w zęby, gdy nagle poczuł w ustach jakiś dziwny smak i pulsowanie. Chwycił więc stojącą obok szklankę z lemoniadą i napił się. W szklance pojawił się mały, biały ząb. Przeraził się bardzo, że po jego zębie została tylko dziura. Szybko pobiegł do mamy, która sprawdziła, czy wszystko jest dobrze i powiedziała, że teraz wyrośnie mu w tym miejscy piękny stały ząb. Mama Marcinka jest dentystką, więc musi mówić prawdę. Każdy z rodziny musiał dorzucić swoje trzy grosze. Dziadek zaśmiał się i powiedział, że pewnie niedługo wyrosną mu wąsy, a Rysiek zaczął krzyczeć, że Marcin jest szczerbaty. Na młodszego brata zawsze można liczyć. Marcinek trochę się zasmucił, że wszyscy będą się z niego śmiali, że sepleni. Kochana babcia jednak wiedziała jak pomóc wnuczkowi. Powiedziała, że w nocy odwiedzi go zębowa wróżka. Marcinek musi się zastanowić, co chciałby dostać od wróżki. W zamian za zęba dostanie prezent. Bardzo mu się to spodobało i od razu powiedział, że chciałby betoniarkę na gumowych kołach, z otwieranymi drzwiczkami. Babcia się dziwi, kiedy Marcinek mówi o swoim zębie, że to lemoniadowy ząb. Według Marcinka mleczaki to te żeby, które wpadają do mleka, a jego wleciał do lemoniady, więc jest lemoniadowy. Marcinek według instrukcji babci położył wieczorem zęba pod poduszkę i miał nadzieję, że rano zamieni się on w betoniarkę. Jednak Marcinek nie mógł zasnąć, był pewien, że lemoniadowy ząb go uwiera. Od razu przypomniała mu się historia księżniczki, którą uwierało ziarnko grochu. Jeśli jesteście ciekawi jak zakończy się oczekiwanie Marcinka i czy uda mu się zobaczyć zębową wróżkę, to musicie koniecznie przeczytać.

Książka niezwykle zabawna i napisana pięknym, plastycznym językiem. Nie ma tutaj miejsca na nudę, a cała historia jest niezwykle barwnie opowiedziana. Do tego bogato ilustrowana dodatkowo oddziałuje na zmysł wzroku. Miło popatrzeć na piękne obrazeczki i poczytać, i co najważniejsze pouśmiechać się. Książka sprawi, że żadna zębowa wróżka nie będzie już taką tajemniczą postacią. Przy okazji strata zęba, nie musi od razu wywoływać smutku, a wręcz przeciwnie. Polecam.